خشی خشی از باغچه  لا به لای عطر های سحر امیز

می خزد در میان گلها دست زرد پاییز

من لبم می شکفد از خنده

پدرم پنجره را می بندد

و بخار شیشه از پشت پدر

دست تکان می دهد و می خندد

پدرم با پرده راه روی من و ان پنجره را می بندد

پرده ی چین خورده از پشت پدر می خندد

پدرم از پاییز دل خونی دارد

پدرم می گوید که چه فرقی دارد

من بازیگوش ـ پدر می گوید ـ

 چشمم به در و پنجره خشک می ماند

و پدر می خندد.

و زمانی گذشت خنده از یاد پدر رفت

ده خزان امد و مرد

و من ان روز فهمیدم که پدر راست می گفت...